پرستوی مهاجر

خداحافظ دوستای خوبم

parastto-mohajer — Wed, 30 Sep 2009 17:04:18 GMT

یه سلام و یه خداحافظی

سلام به رسم همیشگی و خداحافظ برای این که امروز اومدم خداحافظی کنم از همه از دنیای مجازی اینترنت و وبلاگ از همه ی دوستای اینترنتی و مجازی

این دنیای مجازی خیلی چیزهای رو به من یاد داد، خیلی با دوستای زیادی آشنا شدم، واسم یه جای خیلی خوبی بود یه خونه به دور از همه یه تارنمای زیبا که می تونستم حرف هایی که توی دنیای واقعی نمی تونم بزنم این جا بزنم، به اونایی که تو دنیای واقعی نمی تونستم بهشون بگم دوستشون دارم اینجا فریاد بزنم و بگم دوستشون دارم، فریاد بزنم و تکه تکه های قلبم رو به همه نشون بدم، تنهایی هامو این جا بیارم، اشک هامو، خنده هامو، و خلاصه همه ی اون چیزهایی که واقعا توی دنیای واقعی نمی تونستم بگم، این جا می گفتم.

خلاصه هر بدی از ما دیدی حلال کنید و واسه ما دعا کنید.

ذره ذره ی وجودم این جاست.

از همه دوستام

نگاه عشقم، سهیل عزیز، رهای مهربان، آنای خوب با اون متن های جالبش، پسر مامان و بابا، ناب و زلال، حافظه ی آب، پلاک شکسته، استاد تنها، مسافر عزیز، و....

ببخشید اگه نتونستم اسم همه تون رو بیارم آخه ببخشید حافظه ی قوی ای ندارم، شرمنده ام.

بازهم ببخشید اگه نتونستم به وبلاگ تک تکتون بیام و خداحافظی کنم

اونایی که بتونم سر می زنم ولی واقعا اگه نتونستم حلالم کنید اگه تو این مدت به کسی توهینی کردم ببخشید.
خداحافظ برای همیشه.........

راستی توی مسیر خونه که می رفتم خیلی حرف ها رو داشتم که بگم ولی متأسفانه الان همه اش یادم رفته...

parastto-mohajer — Mon, 28 Sep 2009 20:32:02 GMT

خوب که فکر می کنم می بینم حتی میان تنهایی خودم هم تنهایم، چقدر از صدای سکوت می ترسم چقدر از این که حتی در سکوت هم مرا تنها بگذاری می ترسم.

هر شب که می خوابم به این امید چشم هایم را می بیندم که تو را در خواب ببینم، چقدر طنین صدایت را که در گوشم می پیچد دوست دارم.

می گویند خدا از رگ گردن هم به ما نزدیک تر است چقدر دوست دارم او را بود کنم صدا کنم، ببینم، ولی نمی دانم چرا هر چه بو می کشم او را نمی یابم.

شب ها که می خوابم وقتی چشم به زهره می دوزم به او و بهرام حسودیم می شود، کاش ما هم همیشه در کنار هم بودیم.

کاش حتی یک بار سلامم را جواب می دادی، چقدر تنهایی ام سخت است.

هیچ کس تنهاییم را باور نکرد.

چشم هایم که می بندم فقط نگاه زیبای توست که تمام بدنم را می لرزاند، کاش مسافر مژگانت بودم کاش قایقی بودم تا میان اشکت سفر می کرد.

مرا به دست فراموشی مسپار بدان که تمام وجودم من تمام حس و خیالم فقط تویی.

همیشه و همه جا دوستت دارم باورم کن

ای تمام هستی ام

خداحافظ همسفر خیال

parastto-mohajer — Sat, 26 Sep 2009 05:19:18 GMT

روزي كه بر آستانه‌ي چشمانم ظهور كردي نمي‌دانستم آن‌قدر مهمان دلم خواهي شد كه يك روز صاحب‌خانه شود. اما امروز كه مي‌خواهم سرود رفتنت را زمزمه كنم؛ تمام بال خيالم شكسته.

نمي‌دانستم لحظه‌ها اين‌قدر بي‌رحم نبودند و كمي به عقب برمی گشتند تا شكسته‌هاي دلم را ببينند.

اين‌قدر تنهاييم را با تو پر كردم كه امروز تمام لحظه‌هايم از خيالت پر شده‌اند، حتي سكوتم هم بدون تو معنا ندارد.

تو تمام مني، چگونه از تو جدا شوم.

كاش اين‌قدر داعيه‌ي فراق و جدايي نداشتي، و خنده‌هايم را كه از درد به خود مي‌پيچند به سخره نمي‌گرفتي آن‌گاه برايت از سر شوق گريه مي‌كردم.

دلم مي‌خواست شهرزاد قصه‌گو يك شب مرا بانوي قصه‌هايت مي‌خواند اما چكنم كه شهرزاد هميشه گوشه نشين تنهايي ام می خواند كه چشم‌هاي سرد و بي‌روح تو را ببینم.

چقدر چشمانت سرد و از عشق خاليند، كه حتي بوسه‌هاي گرم من نيز كه آتش را ذوب مي‌كنند نمي‌تواند دستان سرد و چشمان يخ‌زده‌ات را گرم كنند.

چكنم كه سال‌هاست كه گرمي دستان تو را ندارم، از همان روز كه به سرنوشتم قدم گذاشتي، از همان روز كه زمزمه‌ي آمدنت را كلاغ‌هاي سياه خوش خبر، آوردند، آمدنت را همه ديدنت، عاشق شدنم را همه سرودند، اما شكستنم را هيچ‌كس نديد، حتي تو!

يك روز كه دستان سردت را ميان خواب و رويا در دستانم گذاشتم، بين دست‌هايمان يك درخت پر از شكوفه‌هاي سيب روييد، که سيب‌هايش همه بوي جدايي مي‌داد.

امروز به تو قول داده‌ام ترانه‌ي خداحافظي‌ات را در سرزمين دلم بخوانم،‌ اما مي‌خواهم اين‌ترانه‌ي خداحافظي آخرين ترانه‌ي زندگيم باشند.

امروز كه خاطره‌هايم را سطر سطر ورق مي‌زنم، شكوه لبخند را ميان آن پيدا نمي‌كنم، هر چه هست، زمزمه‌ي رفتن است، هر چه هست پر شده از دو جدول سه حرفي¹اي كاش امروز مي‌توانستم از يكي از خانه‌ها عبور كنم.

با تمام وجود فرياد مي‌زنم دوستت دارم

1- اشاره به دو واژه‌ي عشق و مرگ

شهرزاد قصه گو بيا و برايم ترانه‌ي عشق بخوان

اسم مرا صدا کن
با من ولی غریبه
ای حرمت ترانه
ای شعر عاشقانه

غمگین ز بی تو ماندن
با عطر تو عجینم
دور از امید و باور
دلخوش به این بهانه

زیر غبار حسرت اسم مرا صدا کن
با من بخوان دوباره صد شعر وصد ترانه

ابر غریب غصه غمگین ز راز چشمت
گریه ولی باران بی نام و بی نشانه

اسم مرا صدا کن...

قهر سکوت تلخت هم راز هق هق ام شد
مرهم جز این نباشد در ظلمت شبانه

با خود اگر چه دورم سر تا به پا تو هستم
از تو به خود رسیدم پر شور و عارفانه

ای موج سرکش شب دریای برد باری
من زورقی شکسته ام در شام شاعرانه

اسم مرا صدا کن با من ولی غریبه
ای حرمت ترانه ای شعر عاشقانه

اسم مرا صدا کن...

parastto-mohajer — Wed, 23 Sep 2009 06:10:18 GMT

دلم از روز ازل در پي چشمان تو بود

من عاقل همه شب شاعر نادان تو بود

خود اگر زخم ز صد خنجر فولادي داشت

همه جا دست دعا.... در پي درمان تو بود

من خو كرده به هر غربت غم مي‌ديدم

دل غمگين من از گوشه نشينان تو بود

به گمانت كه كوير دل تنها شده‌ام،

همه‌ي عمر فقط تشنه‌ي باران تو بود؟

كاش اي كاش كه قلب تو مرا مي‌فهميد

عشق يعني: دل من سخت پشيمان تو بود

عاشقي پرچم خود بر سر قله زدن است...

و صعودي كه فقط قله‌ي آسان تو بود

تو مرا خط زده‌اي تا برسم آخر خط

غافل از آن‌كه غزل نقطه‌ي پايان تو بود

مهدي بياضي

روزي فكر مي‌كردم تمام دنياي تو، مني،

وقتي گفتي در آسمان پرستاره‌ام، انگار ستاره‌ي تو از همه پرنور است، باور كردم.

ساده و بي‌ريا عاشق شدم، هميشه مي‌گويند روستاييان ساده‌اند، اما انگار دل من خيلي ساده‌تر از تمام روستاهاي سرسبز شمال بود.

امروز كه ردپاي تو را ميان تمام سرزمين‌ها مي‌بينم، و مي‌بينم انگار ستاره‌هاي پرنورتري در آسمان بيكرانه‌ات مي‌تابند، شايد شكسته باشم.

اما انگار ديگر حتي برايت ستاره‌اي خاموش هم نيستم.

چقدر دلم مي‌خواست مرا ميان دستانت بگيري، چقدر دلم مي‌خواست چشمانت برايم اين‌قدر سرد و بي‌روح نبودند. كاش مي‌ديدي هميشه روي چشمانم ردپاي تو هيهات مي‌كنند.

كاش روزي كه تمام دلم را به نامت كردم را به ياد مي‌آوردي.

چشمانت، دستان سردت، قلبت همه‌اش را به نامم مي‌كردي

كاش دنيا اين قدر بي‌وفا نبود.

امروز تمام دلم را زير خاك سرد مدفون مي‌كنم، امروز خودم را به باد فراموشي مي‌سپارم.

امروز خودم را به دست باد مي‌سپارم تا مرا به سرزميني ببرند كه جايگاه فراموش شدگانند.

كاش روزي در چشمانت رد پاي خودم را مي‌ديدم.

و آن روز شايد از عشق بميرم

با تمام وجود دوستت دارم.

سلام آقای وزیر...........

parastto-mohajer — Sun, 20 Sep 2009 05:48:58 GMT

سلام به همه ی دوستای عزیزم

نمی دونم اینی که نوشتم چیه یه طرح یه ایده نمی دونم ولی تنها چیزی که می تونم اینه که به ذهنم اومده و منم رو کاغذ پیاده اش کردم

ببخشید اگه خوب نشده

سلام آقاي وزير

اميدوارم حالتان خوب باشد، ولي نه فكر كنم ديروز دو سه باري سرفه كرديد، يادتان باشد حتماً برويد دكتر،

نمي‌دانيد الان كه دارم اين نامه را برايتان مي‌نويسم كجا نشسته‌ام توي زيرزمين! باورتان مي‌شود تازه فرشته عروسكم را هم گذاشته‌ام دم در كشيك مادرم را بدهد، آخر مادرم رفته سر كوچه سبزي بخرد!

اگر بيايد و اين نامه را ببيند تكه بزرگه‌ام گوشم است.

آقاي وزير!

نمي‌دانيد با آن كت و شلوار مشكي‌تان چقدر زيبا مي‌شود، چه با ابهتيد، ولي وقتي اخم مي‌كنيد ديگر دوستتان ندارم يادتان باشد هيچ‌وقت به من اخم نكنيد وگرنه به پدرم مي‌گويم.

وقتي توي آن اتاق بزرگ كه همه نشسته‌اند صحبت مي‌كنيم من هم مي‌نشينم و از تلويزيون تمام حرف‌هاي شما را گوش مي‌دهم، دلم مي‌خواد اين علي را خفه كنم، آخر همه‌اش مي‌خواهد كانال تلويزيون را عوض كند تا بتواند كارتون نگاه كند.

اما من دوست دارم فقط شما را تماشا كنم، يك روز رفتم بازار تا عكس شما را بخرم، اما هر چه گشتم نبود آخر فكر مي‌كردم مثل جومونگ عكس شما را هم بفروشند، ديروز دختر همسايه‌مان به من قول داد يك روز مرا به آن‌جايي كه شما هستيد بياورد.

آن روز به مادرم گفتم: مامان مي‌شود يك روزي هم من مثل شما و بابا، با آقاي وزير همين طوري بشويم، منظورم اين است كه شما بشويد باباي بچه‌هاي من، چشمتان روز بد نبيند مامان با چند دمپايي جواب مرا داد من هم ديگر از شما چيزي برايش نمي‌گويم.

راستي آقاي وزير نكند شما زن بگيريد، خيلي مانده تا من بشوم اندازه‌ي يك عروس مادرم تمام انگشت‌هاي دست و پايم را نشانم داده و گفته بايد اين قدر صبر كني تا بتواني عروس شوي. شما صبر مي‌كنيد.

راستي خانه‌ي شما كجاست، مي‌توانيد آدرسش را به من بدهيد تا آن جا بيايم.

ديروز عباس شوهر دختر همسايه‌مان برايش چند گل خيلي قشنگ آورد، من هم خانه‌اشان بودم اين قدر به او نگاه كردم كه يكي از گل‌ها را به من داد من هم گل را در يخچال گذاشتم تا پول‌هايم را كه جمع كرد يك گل ديگر بخرم و براي شما بياورم. اما بايد قول بدهيد به مامانم چيزي نگوييد.

واي انگار مادرم آمد ....

بايد برم فعلاً اين نامه را داشته باشيد تا فردا بقيه اش را بنويسم.

داستان کوتاه

parastto-mohajer — Wed, 16 Sep 2009 08:48:18 GMT

امروز یه داستان کوتاه از خودم براتون می زارم امیدوارم هر نقد و انتقادی دارید صادقانه بیان کنید

از همان روزي كه به اين خانه آمديم عليرضا را دوست داشتم. پسر دوست داشتني بود با آن قد بلند و چشم‌هاي مهربانش، هميشه وقتي خانه‌ي ما مي‌آمد مرا بغل مي‌كرد، با شانه‌اي كه برايم خريده بود موهايم را شانه مي‌كرد نمي‌دانيد چقدر آن شانه قشنگ است. روي پاهايش مي‌نشستم و مرا نوازش مي‌كرد، مرا خيلي دوست داشت.

مادرش كلي غر مي‌زد و هميشه مخالفت مي‌كرد كه به ديدنم بيايد ولي او با يك كلكي از خانه‌شان در مي‌رفت و به خانه‌ي ما مي‌آمد.

هر عصر منتظرش بودم. قبل از اين‌كه بيايد تمام طول خانه را چند باري دور مي‌زدم و منتظرش مي‌ماند. هميشه بقيه زير چشمي يك جوري مرا زير نظر داشتند و نگاهم مي‌كردند. روزهاي اولي كه علي مي‌آمد چيزي نگفتند اما بعد وقتي ديدند اين قدر همديگر را دوست داريم، كلي دعوايم كردند و زري خانم دو سه باري با دمپايي پهلويم را نشانه گرفت. مي‌گفتند نبايد به او عادت كنم. شايد خيلي در اين خانه نمانيم. آن وقت چه كسي تو را جمع كند.

خلاصه بعد از كلي دور زدن و منتظر شدن علي مي‌آمد هميشه يك خوراكي خوشمزه دستش بود تازه يك بار يك روبان خوشكل هم آورده بود من هم تا آن را ديدم سمتش دويدم و آن را از دستش قاپيدم.

اما بعد دمي تكان مي‌دادم و با يك ميو ميو تشكر مي‌كردم.

برای امام عشق

parastto-mohajer — Sat, 05 Sep 2009 06:58:18 GMT

افطار مي‌كني، خرما را برمي‌داري تا به دهان بگذاري اما انگار دست و دلت به خوردن نمي‌رود، انگار غذادر گلويت مي‌ماند، برمي‌خيزي تا بروي، ملتمسانه به حياط مي‌نگري به در خانه به دستگيره‌ي در.

شير را برمي‌داري تا بخوري اما انگار چيزي به خاطر مي‌آوري، نمي‌خوري برمي‌داري، شايد فردا لازم شود.

بلند مي‌شوي، آماده مي‌شوي تا بروي، قرآن و مفاتيح را برمي‌داري در كيف مي‌گذاري، چادر را سر مي‌كني، به طرف در حركت مي‌كني، باز به در نگاه مي‌كني، به دستگيره‌ي در. كاش تمام قدرتت را به در مي‌داد تا باز نشود. در را باز مي‌كني به طرف كوچه حركت مي‌كني.

انگار زيرلب چيزي زمزمه مي‌كني:

بايد بروم، بايد بروم، و او را برگردانم، نمي‌گذارم، اين بار ديگر نمي‌گذارم، تمام كوچه را سرك مي‌كشي تا او را بيابي، انگار در كوچه‌هاي كوفه قدم مي‌گذاري، انگار علي شده‌اي، انگار مي‌خواهي تو هم امشب فزت و رب‌الكعبه سر دهي، انگار نجواهاي شبانه را مي‌خواهي اين‌بار بلند تر سر بدهي، قدم‌هايت را بلندتر بر مي‌داري،‌ در و ديوار كوچه انگار بوي خون مي‌دهند، انگار بوي بي‌وفايي مي‌دهند، بوي لكه دار شدن به ننگين‌ترين حقه‌ي تاريخ، به مسجد مي‌رسي، اين‌جا منزلگاه عشق است. هنوز مانده، هنوز مانده،‌ مردم همه جمعند، دعا مي‌خوانند تو هم مي‌خواني، مجير را كه مي‌خواني، مي‌خواهي از آتش دوري كني، سبحانك يا ا... تعاليت يا رحمان، مي‌خواهم باز هم بخوانم... بازهم بخوانم تا شايد اين بار چيز ديگري شود.

به جوشن مي‌رسي، ناله را سر مي‌دهي، اشك، و اشك، و اشك، دريا، دريا، دريا، خون، خون، خون،

سبحانك يا لا اله الا انت الغوث الغوث الغوث، دست‌ها را بالا مي‌گيري چه سبك مي‌شوي، انگار ديگر دست نيست، دو بال فرشته است، مي‌خواهي به آسمان بروي، اما هنوز زود است، زود است، باز دلشوره داري، دلت ريش ريش مي‌شود،....

جوشن، هم با تمام بزرگي‌اش تمام مي‌شود، و باز ناله‌هاي يارب يارب، العفو، العفو كاش هميشه و همه شب قدر بود تا اين‌قدر سبك و راحت مي‌شدي،

قرآن را به سر مي‌گيري، زير قرآن كه مي‌روي احساس مي‌كني، چه با ارزش شده‌اي، چه سنگين است و تو چه سبك، چه با ارزش مي‌شوي با اين كلام خداوندي، مي‌خواهي شروع كني به قسم دادن خدا، به همين كتاب و به.....

به اسمش كه مي‌رسي، به خودش التماس مي‌كني، كه نرود، التماس مي‌كني، اين بار نرود، به خاطر همه‌ي كودكي‌ات كه در حسرت ديدارش تمام شد.

مي‌خواهي برايش بگويي كه اگر نرود چه خوب مي‌شود، اگر نرود ديگر او تشنه نمي‌ماند، ديگر لازم نيست كودكش را روي دست بگيرد، ديگر لازم نيست، ....

نمي‌داني، نمي‌داني، امشب چگونه مي‌خواهد سر شود، به آسمان كه چشم مي‌دوزي، انگار روشني صبح، خنجرش را به دل سياهي شب مي‌زند، برمي‌خيزي با خودت مي‌گويي، شايد من برسم، شايد زودتر از حسن و حسين برسم، من كه مي‌دانم مي‌خواهد چه شود، ولي مي‌ايستي صبر مي‌كني تا به كوچكترينش و بزرگترين مرد عصرت برسي به او التماس كني، كه او نگذارد تا برود.

به او هم مي‌رسي، دست‌هايت را بلند مي‌كني تا دعا بخواني، نمي‌داني چه بگويي، چه بخواهي، ظهور دولت يار، ديدار يار... يا شفاي همه ....

اما همه را مي‌گذاري كنار، از خدا مي‌خواهي امشب، فقط امشب، ديگر شمشير فرود نيايد، كاش او يادش برود امشب با خود شمشير ببرد. كاش خواب بماند، كاش صدايش نمي‌كرد.

دعا تمام شد تمام نجواهاي شبانه تمام مي‌شود. مؤذن رفت تا اذان بگويد، تند تند حركت مي‌كني، تند، تند، مي‌خواهي زود بروي شايد به آن‌ها برسي، اما خوب مي‌داني، نمي‌تواني، چه عاجزي، چه ناتواني.

به خانه برمي‌گردي مهيا مي‌شوي تا نماز بخواني، وضو مي‌گيري نماز مي‌خواني، آه به سجده مي‌روي، ديگر برنمي‌خيزي، ديگر بلند نمي‌شوي، يعني نمي‌خواهي بلند شوي، و تو و تو و تو و اشك، و اشك و اشك انگار مي‌خواهي خون گريه كني، انگار مي‌خواهي ضجه بزني، ناله كني، مويه كني، تمام شوي، چه كني كه باز عاجزي، ناتواني،‌

شكافت، ترك خورد، پيشاني بزرگ‌ترين مرد تاريخ، سلطان قلب تو، ترك خورد، شكست، باز مي‌ماني چه كني، برخيزي، بنشيني، خود را تمام كني، انگارهمه‌ي انگيزه‌ات تمام مي‌شود.

چه كني.. باز هم عاجزي، ناتواني،...

خدايا دو شب، فقط دو شب مانده، چه كنم. مي‌خواهم او را ببينم، مي‌روي تا كاسه‌اي شير برداري، تو هم بروي پشت در، مي‌داني ممكن است اجازه‌ات ندهند، اما مي‌روي، مي‌روي، باز به در بسته مي‌خوري...

خدايا امير مؤمنانم را كشتند، قافله سالارم را زدند،

اما به يك جمله دلخوش مي‌كني، به همان يك جمله‌ي آخر

فزت و رب‌الكعبه

خدايا تو را به فزت رب الكبعه‌ي علي ما را رستگار كن، خدايا در اين شب‌هاي قدر ما را ببخش و بيامرز

پروردگار به ما فرصت دعا، و لياقت دعا كردن بده.

دوستاي خوبم!

توي اين شب‌هاي عزيز ما رو هم از دعاي خيرتون بي‌بهره نكنيد

parastto-mohajer — Wed, 02 Sep 2009 05:01:18 GMT

محبوبم!

شب‌ها كه ميان تاريكي هم‌آغوش تنهايي مي‌شوم تنها خاطراتم را براي ستارگان آسمان و در پهنه‌ي بيكرانه‌ي كهكشان مي‌نويسم.

نگارم!

خوب مي‌داني تمام لحظه‌هايم سراسر عطرآگين از ياد تو و خاطرات توست. خوب مي‌داني كه بودنم هميشه آرامشم بود و نبودنت!!!!

نازنينم!

امشب كه بر لب پرتگاه بودن و نبودن قرار گرفتم نمي‌دانم تو كجاي سرزمين خيالي من آرميده‌اي.

خوب مي‌دانم حال كه با سوداي عشق تو دست و پنجه نرم مي‌كنم تو ميان بالشي از آسودگي در آغوش فراموشي آرميده‌اي.

نازنينم!

تنها تو با آن نگاه زيبايت كليد قلب مرا داري. كاش مي‌دانستي چشمانم هميشه باراني است براي با تو بودن.

دير زماني كه سفيدي چشمانم پشت پنجره‌ي مردم چشمت مانده!

كاش مردمان چشمت مي‌دانست كه لحظه‌اي اگر مرا بنگرد درويشي را از تنهايي نجات داده!

نازنينم!

تو راست مي‌گويي، تنها ترس از بي‌تو بودن است كه بهانه‌هام را زياد كرده

تنها ترس رفتنت! مرا به وادي جنون كشانده!

كاش لحظه‌هايم اين قدر جاي قدم‌هايت نبود! آن‌گاه مي‌توانستم ثانيه‌ها را با فراموشي خفه كنم!

نگارم!

كاش فرهاد بودم و مي‌توانستم بيستون ميانمان را قرباني سينه‌ي تبر كنم!

اما شيرين من! بي‌خيال از فرهاد به باد فراموشي سپرده!

parastto-mohajer — Tue, 01 Sep 2009 07:47:30 GMT

خداحافظ آقاي شهردار....

روزي كه پوستر تبليغاتي ايشان را روي ديوار ديدم، شايد هيچ‌گاه فكر نمي‌كردم زماني بخواهم براي رفتنشان دلتنگ شوم، و بخواهم براي رفتنشان قلم به دست بگيرم.

وقتي نوشته بود از آن‌ها كه مرا مي‌شناسند بپرسيد، ديگر براي من پرسشي باقي نماند، چرا كه ايشان را مي‌شناختم اگر چه كامل نبود اما همين آشنايي اندك كافي بود كه به توانايي‌هايشان پي ببرم.

رفتارهاي موقر و متينشان انتخاب را برايم آسان مي‌كرد، شايد مي‌توانستم حتي براي انتخاب ديگران راه‌گشا باشم. پس از اين‌ با رأي بالايي در شوراي شهر وارد شدند و براي چند سال با اقتدار تمام رياست شورا را به عهده داشتند.

اما وقتي كه كرسي شهردار كازرون خالي ماند،. زماني كه شايد هيچ‌كس نمي‌توانست براي اين كرسي گزينه‌ي شايسته‌اي بيابد.

آن مرد آمد....

شايد كسي فكر نمي‌كرد يك معلم، بتواند اين قدر شايسته‌ي شهرداري شهر شود. اما او يك فرهنگي كاركشته بود و كار فرهنگي را خوب مي‌دانست.

حال او شهردار بود.

شهردار شهري پر از مشكلات، پر توقع از مردي كه از جنس خود شهر بود، از همين آب و از همين خاك.

به حق توانست براي اين شهر، گزينه‌اي مناسب باشد.

امروز كه براي رفتنش مي‌خواهم بنويسم، با قلمي لرزان و دلتنگ مي‌نويسم.

شايد تنها چيزهايي كه مي‌توانم بگويم اين است كه:

جناب شهردار مطمئن باشيد هيچ‌گاه خاطره‌ي شما از ذهن‌هاي ما پاك نمي‌شود.

مطمئن باشيد نه فقط خودمان بلكه براي فرزندانمان نيز خاطره‌ي شما و خدماتتان را تعريف خواهيم كرد.

خاطره‌ي شما و در هميشه باز اتاق شهردار، خاطره‌ي شما و پارك 1100 شهيد، خاطره‌ي شما و بوستان مرداني را، خاطره‌ي شما و فرهنگسراي مرداني، خاطره‌ي شما و استقبال بي‌نظير از رهبري و رئيس جمهور، خاطره‌ي شما و فضاي سبز كازرون، خاطره‌ي شما و شگفتي ميهمانان نوروزي و تابستاني از اين همه تغيير و تحول در شهر و مديريت شهري، خاطره‌ي شما و درختان نوراني ، خاطره‌ي شما و جشن‌هاي ميلاد، خاطره‌ي شما و لباس پاك‌بانان را، خاطره‌ي شما و استعفاهاي سراسر دردتان را....

جناب آقاي شهردار!

هيچ‌گاه فراموش نخواهيم كرد كه كوچه‌هايي آسفالت شدند كه همه‌ي عمرشان رنگ آسفالت به خودشان نديده بودند، زماني كه از خيابان توحيد مي‌گذريم خاطره‌ي شما تمام ذهن‌هاي ما را فرا مي‌گيرد و قلبمان پر از درد مي‌كند،

جناب آقاي شهردار!

وقتي موزاييك پياده‌روها را مي‌بينيم، چهره‌ي آرام و متين‌تان هميشه برايمان تداعي مي‌شود. شايد كمتر كسي بداند كه شما براي حل مشكل زباله چه شب‌هايي كه با اعضاي محترم شورا شبانه به محل دفن زباله رفتيد تا بتوانيد گوشه‌اي از مشكلات اين شهر هزار مشكل را حل كنيد.

جناب آقاي شهردار!

مي‌دانيم كه بعد از اين بايد فانوس به دست دنبال كسي باشيم كه بتواند كرسي خالي شهرداري را پر كند، كسي كه بومي، متين، خوش برخورد باشد.

خوش‌رو، برنامه‌ريز، مهربان، كسي كه همه او را دوست داشته باشند.

جناب آقاي شهردار!

شما به معناي واقع مظلوم بوديد، حتي بعضي در نوشته‌هايشان دوستان و طرفداران شما را سودجو و گروه فشار خواندند. در حالي‌كه مي‌دانستند. دوستانتان مثل خودتان نه برج‌سازند، نه بساز و بفروش و نه اهل ثروت و نه اهل درآمدهاي آن چناني.

جناب آقاي شهردار!

امروز با تمام خاطراتي كه از شما دارم تنها شايد بتوانم بگويم خداحافظ آقاي شهردار... و به ديگران توصيه كنم، هنگام انتخاب ديگر استعفاي شهردار را به خاطر بياوريد...

زندگی

parastto-mohajer — Fri, 28 Aug 2009 10:39:18 GMT

امروز آمده ام تا تو را و آن چه از توست شاید بیرون بریزم و خانه ام را که سال هاست غبار گرفته از غبار بشویم خانه ام را شست و شو کنم غبار روبی کنم و گرده افشانی کنم.

اما هر چه می کنم تو و یاد تو را از این خانه نمی توانم جدا کنم تو عشق منی تو تمام وجود منی چگونه می توانم خودم را از خودم جدا کنم

تنها می توانم با یک واژه ی سه کلمه ای فریاد بزنم تو را دوست دارم

من همیشه با سه واژه زندگی كرده ام
راه ها رفته ام
بازی ها كرده ام
درخت
پرنده
‌آسمان
من همیشه در آرزوی واژه های دیگر بودم
به مادرم می گفتم
از بازار واژه بخرید
مگر سبدتان جا ندارد
می گفت
با همین سه واژه زندگی كن
با هم صحبت كنید
با هم فال بگیرید
كمداشتن واژه فقر نیست
من می دانستم كه فقر مدادرنگی نداشتن
بیشتر از فقر كم واژگی ست
وقتی با درخت بودم
پرنده می گفت
درخت را باید با رنگ سبز نوشت
تا من آرزوی پرواز كنم
من درخت را فقط با مداد زرد می توانستم بنویسم
تنها مدادی كه داشتم
و پرنده در زردی
واژه ی درخت را پاییزی می دید
و قهر می كرد
صبح امروز به مادرم گفتم
برای احمدرضا مداد رنگی بخرید
مادرم خندید :
درد شما را واژه دوا میكند

همیشه بودنم برای زندگی فقط تویی

تو و لبخند تو