شاید این تصویر گویای خیلی چیزها باشه

 

در دلم بود که آدم شوم امّا نشدم
بی خبر از همه عالم شوم امّا نشدم
بر در پیر خرابات نهم روی نیاز
تا به این طایفه محرم شوم امّا نشدم
هجرت از خویش کنم خانه به محبوب دهم
تا باسماء معلّم شوم امّا نشدم
از کف دوست بنوشم همه شب باده ی عشق
رسته از کوثر و زمزم شوم امّا نشدم
فارغ از خویشتن و واله‌ی رخسار حبیب
همچنان روح ِ مجسّم شوم امّا نشدم
سر و پا گوش شوم پای به سر هوش شوم
کز دَم ِ گرم تو مُلهَم شوم امّا نشدم
از صفا راه بیابم به سوی دار فنا
در وفا، یار مسلّم شوم امّا نشدم
خواستم بر کنم از کعبه ی دل، هرچه بُت است
تا بر دوست مکرّم شوم امّا نشدم
آرزوها همه در گور شد ای نفس خبیث
در دلم بود که آدم شوم امّا نشدم

غزلی از امام خمینی(ره)

***

الهی از ضعیف چه آید جز خطا و از جاهی چه آید جز جفا و تو خداوندی کریم و لطیف چه سزد جز از کرم و بخشش

 

ديرگاهي است سياهي قلم سينه‌ي سفيد كاغذ را نشكافته، زماني است بر آسمان اين سرزمين باراني نباريده، هرچند آسمان دلم هر روز ابري است و چشمانم هميشه باراني، گويي اين سرزمين بهار را به چشم نديده، هميشه پاييز بوده است و برگ‌هاي درخت‌هايش زير پاهاي غرور عابران خرد مي‌‌شود؛ و امروز خسته تر از ديروز، دل‌شكسته‌تر از هر لحظه‌ بر اين سرزمين دوباره باران مي‌بارد،

آه كه درياي دل من هر روز طوفاني و امواجش هر روز سركش‌تر از ديروز، اما صد حيف كه اين امواج هديه‌اش براي ساحل فقط شن بود و كف

چه بي‌بهانه شكستم بي‌آنكه كسي تكه تكه‌هاي اين دل شكسته را جمع كند.

و امروز خسته و رميده از هر جا به اميد بهاري تازه مي‌نشينم بهاري كه شايد سبزه‌اي در دل يخ‌زده‌ام بكارد

سال نو مبارك

سال خوبي داشته باشيد

شاد و سلامت باشيد

لحظه‌ای در بهار
               می‌بینم
کوچه‌ها سرخ می‌شوند
زمان
نیلگونست
باد
مثل اندوهی
از تماشای رود می‌آید.
لحظه‌ای با تو
               ای پرنده‌ی سبز
               ای تماشای ساحرانه‌ی آب
لحظه‌ای با تو
              از تو می‌گویم
به تماشای این غروب
                      که دشت
                     مثل دنیای خفتگان زیباست
                     که زمان نیلگونه می‌بارد
به تماشای این پرنده‌ی سبز
به تماشای این بهار بیا.

با تو ای لحظه‌وار
                     ای همه‌ی تاریکی و فراموشی
با تو 
       در باران
            به تماشای رود می‌گذریم

لحظه‌ای در بهار
         می‌دانم
  لحظه‌ای در بهار می‌میریم...

یه بار دیگه سال نو را به همه ی شما دوست های عزیزم تبریک می گم

سال نو مبارک

 

اين بار با يه داستان در خدمتتونمون از همه‌ي شما خواهش مي‌كنم چون اين داستان اولين تجربه‌ي من در اين كار لطف كنيد هر نقطه ضعف و پيشنهادي كه نسبت به داستان داريد برام بنويسيد ممنون مي‌شم.

برام مهمه نظر ديگرون رو بدونم

به بزرگي خودتون ببخشيد... تازه كاريم ديگه

...

ساعت از 2 نيمه شب گذشته بود،‌و اون داشت هنوز با تلفن صحبت مي‌كرد، شوري اشك رو توي دهانش حس كرده بود؛ آروم داشت حرف مي‌زد؛

تو خودت گفتي من و تو با هم خوشبختيم

نگفتي؟

باهم رفتيم و خونه‌ي عشقمون رو ساختيم يادته؟

با هم وسايلاشو خريديم يادته؟

تو قرار بود مال من باشي

قرار بود چشم هات هميشه روي صورت من باز بشه؟

قرار بود.....

....

....

...

صداي گذاشتن گوشی از اون طرف خط دوباره اونو تو خيال خودش غوطه ور كرد.

يك سال گذشت...

چه شيرين بود، هر روز با هم بودند انگار تمام شيريني‌ها و خوشي‌هاي دنيا رو جمع كرده بودند و به اون دادن

با هر بار رفتن به بازار و خريد لوازم خونه يه تكه از خوشبختيشونو تكميل مي‌شد.

اما چه زود گذشت...

آروم آروم اشك مي‌ريخت و به ياد حرف‌هاي ديگرون مي‌يفتاد. آروم اشك مي‌ريخت و مثل يك شمع مي‌سوخت، خيلي بهش گفته بودن كه در عرض اين يك هفته ده سال پيرتر شده، لاغر و تكيده تر شده بود ديگه اون موهاي مشكي صورت لاغرش رو زيبا نمي‌كرد. ديگه اون چشم‌هاي مشكي مثل دو تا فانوس توي صورت سفيدش نمي‌درخشيد. ديگه داشت تمام اون لذت‌ها رو از ياد مي‌برد. اي كاش تو همون خوشي‌ها مرده بود اين دعاي هرشبش بود...

آروم بلند شد و رفت سراغ كيفش يه عكس از تو كيفش برداشت و كنارشومينه نشست و به اون عكس خيره شد و باهاش حرف زد.....

تيك تيك ساعت گذشت زمان رو بهش يادآور شد. چشم‌هاش ديگه قدرت بازموندن نداشت آروم عكس رو روي قلبش گذوشت و چشماش و بست....

هوا روشن شده بود. بلند شد، مانتو و مقنعه‌اش و چادرش رو پوشيد بدون اين‌كه صبحانه بخوره از مادر خداحافظي كرد و رفت...

از چند خيابون گذشت انگار توي اين عالم‌ها نبود. مدام فقط يه جمله توي ذهن خودش مرور مي‌كرد..

ما با هم خوشبخت نيستيم اينو مي‌فهمي...

و صداي ترمز ماشين ..... چند دقيقه بعد خيابون شلوغ شلوغ شده بود...

بيچاره دخترك سني هم نداشته،

اره بابا جوون

- بلند شو برسونيمش بيمارستان شايد زنده باشه.

چشم‌هاش هنوز بازه.

نه انگار نفس نمي‌كشه.

و چشم‌هاي نيمه باز دخترك كه انگار داشت براي آخرين بار دنيا رو نگاه مي‌كرد، دنيايي كه ...

يك هفته بعد وقتي اسمون بدجور دلش گرفته بود و هواي باريدن به سرش زده بود، از يه خونه‌ي قديمي كه با پارچه‌هاي سياه تزئين شده بود جهيزه‌ي دخترك داشت خارج مي‌شد و مادر كه فكر مي‌كرد با اين كارش روح دخترك رو شاد مي‌شه.. گفت: اميدوارم وسايلات تو خونه‌اي برن كه خوشبختيشون با اين‌ها تكميل‌تر بشه

خوشبخت بشي دخترم...

و چشم‌هاي مادر آروم همنوا با آسمون دیگه شروع به باریدن کرد....